مسیریابی ایمیل

مسیریابی ایمیل به دامنه‌ی شما آدرس ایمیل واقعی می‌دهد، بدون این‌که مجبور باشید صندوق پستی اجاره کنید. آدرس info@example.ir را می‌سازید، آن را به صندوقی که همین حالا می‌خوانید وصل می‌کنید — جی‌میل، اوت‌لوک، یا صندوق شرکتتان — و nsin هر چه برای آن آدرس بیاید را همان‌جا تحویل می‌دهد.

‏nsin رکوردهای DNS را می‌نویسد، ایمیل را روی سرورهای خودش می‌گیرد و هر پیام را تحویل می‌دهد. این بخش را زیر Email در نوار کناری دامنه‌تان پیدا می‌کنید.

چیست و چه چیزی نیست

مسیریابی ایمیل یک فورواردکننده است، نه یک صندوق پستی.

• هیچ چیزی ذخیره نمی‌شود. هر پیام فقط چند ثانیه — همان‌قدر که طول می‌کشد تا تحویل داده شود — روی nsin وجود دارد. اینجا صندوقی نیست که واردش شوید، آرشیوی نیست، و راهی برای تحویل دوباره‌ی یک پیام قدیمی هم وجود ندارد.
• پاسخ‌ها از صندوق خودتان می‌روند. وقتی ایمیل info@example.ir در جی‌میل شما می‌نشیند و دکمه‌ی پاسخ را می‌زنید، جواب با آدرس جی‌میل خودتان بیرون می‌رود. کسی که به info@ نوشته بود، در پاسخ آدرس شخصی شما را می‌بیند.
• از طریق nsin نمی‌توانید با آن آدرس ایمیل بفرستید. nsin سرور ارسالی ندارد که به آن وصل شوید. اگر می‌خواهید پاسخ‌هایتان با آدرس info@example.ir دیده شود، این کار را در همان صندوقی که می‌خوانید انجام دهید: جی‌میل با Send mail as و اوت‌لوک با گزینه‌ی معادلش اجازه می‌دهند آدرس دیگری اضافه کنید، و هر دو به یک سرور SMTP نیاز دارند که حاضر باشد به‌جای دامنه‌ی شما ایمیل بفرستد — سرور هاست خودتان، حساب Google Workspace، یا یک سرویس ارسال ایمیل. مسیریابی ایمیل فقط نیمه‌ی ورودی را انجام می‌دهد.
• آدرس‌ها روی خود دامنه هستند. آدرس info@example.ir کار می‌کند؛ آدرس روی زیردامنه، مثل info@mail.example.ir، هنوز پشتیبانی نمی‌شود.

نکته

حالت رایج همین است: مسیریابی ایمیل را برای هر چه به info@، sales@ و hello@ می‌رسد به کار بگیرید و پاسخ‌ها را از همان صندوقی بدهید که هر روز باز می‌کنید. بیشتر کاربران هیچ‌وقت به ارسال با آن آدرس نیاز پیدا نمی‌کنند.

پیش‌نیازها

• دامنه باید از DNS خود nsin استفاده کند. مسیریابی ایمیل رکوردهای MX، SPF و DKIM را داخل زون شما می‌نویسد، پس دامنه باید در حالت DNS مدیریت‌شده باشد. به حالت‌های دامنه نگاه کنید. دامنه‌هایی که روی نیم‌سرور بیرونی هستند فعلاً نمی‌توانند از آن استفاده کنند.
• همه‌ی پلن‌ها این امکان را دارند، از جمله پلن رایگان. چیزی که با پلن عوض می‌شود تعداد آدرس‌های هر دامنه و تعداد پیام‌هایی است که در روز فوروارد می‌شود. عددهای خودتان و مقداری که مصرف کرده‌اید روی صفحه‌ی Email نوشته شده — به پلن‌ها هم نگاه کنید.
• اگر دکمه‌ی Enable اصلاً دیده نمی‌شود، سرورهای ایمیل nsin لحظه‌ای در دسترس نیستند. مشکلی از طرف دامنه‌ی شما نیست؛ کمی بعد دوباره امتحان کنید.

روشن کردن

1. دامنه را باز کنید و به Email بروید.
2. یک مقصد اضافه کنید — آدرسی که می‌خواهید ایمیل‌ها آنجا تحویل داده شوند. ‏nsin یک ایمیل تأیید کوتاه به آن می‌فرستد.
3. ظرف ۲۴ ساعت روی لینک همان ایمیل کلیک کنید. لینک را هر کسی که به آن صندوق دسترسی دارد می‌تواند باز کند، پس یک همکار می‌تواند آدرس خودش را بدون داشتن حساب nsin تأیید کند. اگر ایمیل نرسید، Resend را بزنید (۶۰ ثانیه بعد از ارسال قبلی فعال می‌شود) و پوشه‌ی اسپم را هم ببینید.
4. اولین آدرس را بسازید، مثلاً info، و همان مقصدی را که تأیید کردید انتخاب کنید.
5. دکمه‌ی Add records and enable را بزنید. nsin رکوردهای زیر را می‌نویسد، قفلشان می‌کند و شروع به گرفتن ایمیل می‌کند.

معمولاً ظرف چند دقیقه ایمیل‌ها می‌رسند؛ بخش عیب‌یابی پایین همین صفحه توضیح می‌دهد چرا گاهی کمی بیشتر طول می‌کشد.

رکوردهایی که nsin می‌سازد

پنج رکورد به زون شما اضافه می‌شود. آن‌ها را مثل بقیه‌ی رکوردها در جدول DNS می‌بینید، با نشانه‌ی این‌که مدیریتشان با مسیریابی ایمیل است:

نوع	نام	مقدار	اولویت
MX	@	mx1.nsin.cloud	10
MX	@	mx2.nsin.cloud	10
MX	@	mx3.nsin.cloud	10
TXT	@	v=spf1 include:_spf.mx.nsin.cloud ~all	—
TXT	nsin2026a._domainkey	v=DKIM1; k=rsa; p=…	—

به زبان ساده: سه رکورد MX به سرورهای ایمیل دنیا می‌گویند نامه‌های دامنه‌ی شما را به nsin تحویل بدهند. رکورد SPF می‌گوید nsin اجازه دارد از طرف شما ایمیل بفرستد. رکورد DKIM نیمه‌ی عمومی یک کلید امضا را منتشر می‌کند که مخصوص دامنه‌ی شماست، تا صندوق مقصد بتواند مطمئن شود پیام واقعاً از مسیر شما آمده است.

اولویت هر سه رکورد MX عمداً برابر است. سرورهای ایمیل تحویل‌ها را بین میزبان‌های هم‌اولویت پخش می‌کنند و این باعث می‌شود همه‌ی آدرس‌های ایمیل nsin پیوسته در کار بمانند — سروری که فقط موقع قطعی ایمیل می‌گیرد، همان سروری است که وقت قطعی هیچ‌کس به آن اعتماد نمی‌کند.

رکوردهای ایمیل فعلی شما

مسیریابی ایمیل جای سرویس ایمیل فعلی شما را می‌گیرد. اگر دامنه از قبل رکورد MX دارد — Google Workspace، Microsoft 365، ایمیل هاستینگ، یا یک سرور قدیمی — ایمیل نمی‌تواند هم‌زمان به دو جا برود. nsin بی‌سروصدا آن‌ها را بازنویسی نمی‌کند:

• پیش از فعال شدن، پنل رکوردهای MX‌ای که حذف می‌شوند را فهرست می‌کند و از شما می‌خواهد تیک تأیید بزنید. تا وقتی این کار را نکنید هیچ اتفاقی نمی‌افتد.
• رکوردهای حذف‌شده به‌صورت یک نسخه‌ی پشتیبان نگه داشته می‌شوند. وقتی مسیریابی ایمیل را خاموش می‌کنید می‌توانید گزینه‌ی بازگرداندن رکوردهای MX قبلی را انتخاب کنید و همان‌طور که بودند برمی‌گردند.

با رکورد SPF رفتار دیگری می‌شود: آن رکورد ادغام می‌شود، نه تکرار. اگر زون شما همین حالا این را دارد

v=spf1 include:_spf.google.com ~all

‏nsin همان یک رکورد را به این تبدیل می‌کند

v=spf1 include:_spf.google.com include:_spf.mx.nsin.cloud ~all

این نکته از چیزی که به نظر می‌رسد مهم‌تر است. هر دامنه اجازه دارد دقیقاً یک رکورد SPF داشته باشد؛ دو تا یعنی خطای دائمی که همه‌ی ایمیل‌های خروجی شما را خراب می‌کند، نه فقط فورواردها را. اگر زون شما از قبل بیش از یک رکورد SPF دارد، فعال کردن متوقف می‌شود و از شما می‌خواهد اول آن‌ها را در یک رکورد ادغام کنید.

رکوردهای قفل‌شده

تا وقتی مسیریابی ایمیل روشن است، آن پنج رکورد قفل هستند: آن‌ها را در جدول DNS می‌بینید، اما دکمه‌های ویرایش و حذفشان خاموش است. دلیلش همان دلیل تأیید بالاست — یک ویرایش اشتباه روی رکورد MX بی‌صدا ایمیل شما را قطع می‌کند و چند روز بعد از زبان کسی می‌فهمید که هیچ‌وقت جوابی نگرفته است.

وقتی ایمیل را جای دیگری می‌برید، قفل را باز کنید. باز کردن قفل آن پنج رکورد را برای ویرایش یا حذف به خودتان برمی‌گرداند و تا وقتی رکوردها به nsin اشاره می‌کنند مسیریابی هم کار می‌کند، پس می‌توانید با سرعت خودتان جابه‌جا شوید. اگر نظرتان عوض شد، دوباره قفل کنید. برای رفتن کامل به‌جای این کار Disable را بزنید — خودش رکوردها را برمی‌دارد و می‌تواند رکوردهای قبلی شما را برگرداند.

آدرس‌های سفارشی

هر آدرسی که می‌سازید یک کار انجام می‌دهد:

• Forward to — دقیقاً به یک مقصد. یک آدرس، یک صندوق؛ فعلاً راهی برای پخش یک آدرس بین چند نفر وجود ندارد.
• Drop — پیام را بگیر و بی‌سروصدا دور بینداز. برای آدرسی خوب است که یک فرم یا یک امضای قدیمی هنوز از آن استفاده می‌کند و می‌خواهید فرستنده پیام «تحویل شد» عادی ببیند و خودتان هیچ چیزی نبینید.

چند نکته‌ی خوب است بدانید:

• بزرگی و کوچکی حروف مهم نیست. آدرس Info@example.ir و info@example.ir یک آدرس‌اند.
• نقطه یک کاراکتر واقعی است. آدرس first.last@ و firstlast@ دو آدرس جدا هستند. (جی‌میل نقطه را نادیده می‌گیرد؛ دامنه‌ی شما نه.)
• فقط حروف و رقم و نشانه‌های معمول، تا ۶۴ کاراکتر پیش از @. حروف فارسی یا عربی در بخش پیش از @ پشتیبانی نمی‌شود.
• آدرسی که مقصدش هنوز تأیید نشده کار نمی‌کند. ذخیره می‌شود و با برچسب در انتظار تأیید نشان داده می‌شود، و همان لحظه‌ای که روی لینک کلیک شود خودبه‌خود شروع به کار می‌کند.
• ایمیلی که به آدرسی بیاید که هرگز نساخته‌اید همان‌جا رد می‌شود با پیام «کاربر ناشناس»، و ارائه‌دهنده‌ی خود فرستنده این را به او می‌گوید — دقیقاً همان چیزی که با یک صندوق واقعی و ناموجود اتفاق می‌افتد. اگر ترجیح می‌دهید چیزی رد نشود، Catch-all را روشن کنید.

Catch-all (آدرس همه‌گیر)

‏Catch-all تصمیم می‌گیرد با ایمیل‌هایی که برای آدرس‌های نساخته می‌آیند چه شود — hello@، billing@، یا غلط املایی اسم خودتان. روشنش کنید و یک کار برایش تعیین کنید: همه را به یک مقصد فوروارد کن، یا همه را دور بینداز.

تطبیق به این ترتیب انجام می‌شود و اولین مورد برنده است:

1. آدرس دقیقی که خودتان ساخته‌اید.
2. قاعده‌ی زیرآدرس که پایین‌تر توضیح داده شده، اگر روشن باشد.
3. ‏Catch-all.

یک Catch-all فورواردکننده هم راحت است و هم پرسروصدا — هر حمله‌ی دیکشنری روی دامنه‌ی شما تبدیل به ایمیل داخل صندوقتان می‌شود. Catch-all حذف‌کننده ساکت است، اما مشتری واقعی‌ای که به‌جای sales@ نوشته sale@ هیچ‌وقت نمی‌فهمد پیامش به جایی نرسیده است.

زیرآدرس‌ها (ترفند +)

زیرآدرس یک کلید جدا برای هر دامنه است و به‌صورت پیش‌فرض خاموش است. با روشن بودنش، آدرس info+newsletter@example.ir را همان آدرس info@ تحویل می‌گیرد: nsin آدرس را از اولین + می‌برد و آنچه جلوی آن است را تطبیق می‌دهد.

این همان راهی است که با آن به هر سرویسی که ثبت‌نام می‌کنید یک آدرس متفاوت بدهید و باز همه را در یک جا بگیرید — و بعداً بفهمید کدامشان آدرستان را به دیگری فروخته است.

اگر آدرسی بسازید که واقعاً + داشته باشد، همان قاعده‌ی دقیق بر قاعده‌ی بریده‌شده مقدم است. پس info+shop@ با مقصد خودش به همان جایی می‌رود که گفته‌اید، در حالی که هر info+…@ دیگری همچنان روی info@ می‌نشیند.

مقصدها

هر مقصد به حساب شما تعلق دارد، نه به یک دامنه. آدرس me@gmail.com را یک بار تأیید کنید و بعد می‌توانید روی هر دامنه‌ای در حسابتان آدرس‌ها را به آن وصل کنید — آن ایمیل تأیید هیچ‌وقت دوباره برایتان نمی‌آید.

• فهرستی که در صفحه‌ی یک دامنه می‌بینید متعلق به مالک آن دامنه است. اگر دامنه‌ی کس دیگری را با نقش Editor مدیریت می‌کنید، از میان مقصدهای او انتخاب می‌کنید و مقصد تازه اضافه نمی‌کنید. به اشتراک‌گذاری دامنه نگاه کنید.
• دکمه‌ی Resend ۶۰ ثانیه پس از ارسال قبلی دوباره فعال می‌شود، و هر لینک تأیید بعد از ۲۴ ساعت از کار می‌افتد. هر وقت لینک قدیمی شد، یکی تازه بخواهید.
• حذف یک مقصد، هر آدرسی که به آن اشاره می‌کند را از کار می‌اندازد، روی همه‌ی دامنه‌ها و بلافاصله. پنل پیش از تأیید به شما می‌گوید این شامل چند آدرس می‌شود. خود آدرس‌ها می‌مانند — کافی است به مقصد دیگری وصلشان کنید تا دوباره کار کنند.
• مقصد نمی‌تواند آدرسی روی دامنه‌ای باشد که خودش با nsin مسیریابی می‌شود. این یک حلقه است و هنگام افزودن رد می‌شود.

گزارش فعالیت

تب Activity هر پیامی که nsin برای دامنه‌ی شما رسیدگی کرده را نشان می‌دهد: چه زمانی رسیده، از چه کسی، برای کدام آدرس شما، با چه موضوعی و در نهایت چه بر سرش آمده. بالای آن، خلاصه‌ی همین‌ها به شکل عدد، از نیم‌ساعت گذشته تا ۳۰ روز گذشته.

وضعیت	یعنی چه
Forwarded	تحویل شد. سرور ایمیل مقصد پیام را پذیرفت.
Dropped	با آدرسی (یا Catch-all‌ای) که روی Drop بوده تطبیق خورد. فرستنده پیام عادی «تحویل شد» را دید و چیزی تحویل داده نشد.
Rejected	‏nsin پیام را رد کرد و دلیلش را به فرستنده گفت. دلیل در همان سطر نوشته شده.
Deferred	مشکل موقتی. nsin از سرور فرستنده خواسته بعداً دوباره تلاش کند، و او این کار را می‌کند — معمولاً تا چند روز. هنوز چیزی از دست نرفته.
Bounce dropped	یک اعلان عدم‌تحویل برای پیامی که nsin فوروارد کرده بود برگشته است. توضیح فنی‌اش همین‌جا ثبت می‌شود و خود اعلان دور انداخته می‌شود، نه این‌که به کسی که برایتان نوشته بود فرستاده شود.

هر سطر را که باز کنید، بررسی‌هایی که nsin روی فرستنده انجام داده را هم می‌بینید — ‏SPF، DKIM، DMARC و ARC — به‌همراه آدرس و نام سرور فرستنده، این‌که ارتباط در هر دو جهت رمزنگاری‌شده بوده یا نه، حجم پیام، و پاسخ دقیقی که ‏nsin از سرور مقصد شما گرفته است. همین آخری همان چیزی است که وقتی پیام موردانتظار شما Rejected یا Deferred شده باید بخوانید.

یادداشت

‏nsin خود پیام را ذخیره نمی‌کند. گزارش فعالیت مشخصات پاکت و خط موضوع کوتاه‌شده تا ۱۲۸ کاراکتر را ۳۰ روز نگه می‌دارد تا وقتی کسی می‌پرسد نامه‌اش کجا رفته بتوانید همان یک پیام را پیدا کنید. متن پیام و پیوست‌ها هیچ‌جا نوشته نمی‌شوند. جمع‌های ماهانه بیشتر از خود سطرها نگه داشته می‌شوند.

چرا ممکن است پیامی نرسد

فوروارد از یک صندوق معمولی سخت‌گیرتر است، چون هر چه nsin تحویل می‌دهد با نام nsin بیرون می‌رود. بعضی ایمیل‌ها عمداً رد می‌شوند:

• فرستنده چیزی را اثبات نکرده. هر پیام باید یا بررسی SPF را با موفقیت پشت سر بگذارد یا امضای معتبر DKIM داشته باشد. پیامی که هیچ‌کدام را ندارد رد می‌شود و ارائه‌دهنده‌ی فرستنده آن را با ذکر دلیل به خودش برمی‌گرداند. در عمل تقریباً همیشه پای یک فرم تماس یا اسکریپتی روی هاست ارزان در میان است که هیچ‌وقت درست تنظیم نشده — و راه‌حلش سمت فرستنده است.
• دامنه‌ی خود فرستنده گفته «رد کن». اگر دامنه‌ای سیاست DMARC با p=reject منتشر کرده باشد و پیام آن بررسی را پشت سر نگذارد — امضای خراب یا غایب، معمولاً چون چیزی پیش از رسیدن به شما پیام را فوروارد یا دستکاری کرده — nsin به آن سیاست احترام می‌گذارد و پیام را نمی‌پذیرد. کار دیگری کردن یعنی فوروارد کردن نامه‌ای که صاحب خودش آن را انکار کرده است.
• مقصد شما پیام را نپذیرفته. صندوق پر، یا فیلتر اسپم سخت‌گیر جی‌میل و اوت‌لوک. ‏nsin پاسخ آن‌ها را کلمه‌به‌کلمه و در همان ارتباط به فرستنده‌ی اصلی برمی‌گرداند — پس کسی که برایتان نوشته دلیل واقعی را می‌بیند، نه سکوت را.
• سقف روزانه‌ی فوروارد پر شده. nsin یک خطای موقت برمی‌گرداند، پس سرور فرستنده پیام را نگه می‌دارد و دوباره تلاش می‌کند. ایمیلی که نزدیک سقف شما فرستاده شود معمولاً پس از صفر شدن شمارنده خودبه‌خود می‌رسد.
• پیام بزرگ‌تر از حد بوده — بیش از ۲۵ مگابایت (MiB)، با احتساب پیوست‌ها.

هر کدام از این‌ها با دلیلش در گزارش فعالیت دیده می‌شود.

محدودیت‌ها

بیشترین حجم هر پیام	۲۵ مگابایت (MiB)
تعداد آدرس هر دامنه	بسته به پلن شما — روی صفحه‌ی Email نوشته شده
فوروارد روزانه‌ی هر دامنه	بسته به پلن شما — روی صفحه‌ی Email نوشته شده
تعداد مقصد هر حساب	۲۰۰
گیرنده در هر تحویل	۱
نگه‌داری گزارش فعالیت	۳۰ روز

در هر تحویل یک گیرنده. nsin در هر تلاش تحویل، یکی از آدرس‌های شما را برمی‌دارد. اگر کسی هم‌زمان به info@example.ir و sales@example.ir بنویسد، نسخه‌ی اول بی‌درنگ تحویل می‌شود و سرور فرستنده چند دقیقه بعد برای دومی دوباره تلاش می‌کند. هر دو می‌رسند؛ یکی فقط کمی دیرتر.

‏nsin هیچ‌وقت پیام عدم‌تحویل تولید نمی‌کند. آدرس‌هایی که وجود ندارند همان وقتی که سرور فرستنده هنوز وصل است رد می‌شوند، و شکست‌ها هم به همین شکل گزارش می‌شوند. یعنی فرستنده همیشه از ارائه‌دهنده‌ی خودش خبردار می‌شود، نه با پیام غافلگیرکننده از دامنه‌ای که اسمش را هم نشنیده است.

nsin چه می‌کند تا ایمیل شما برسد

ایمیل فورواردشده سخت‌ترین نوع برای تحویل است: جی‌میل پیامی می‌بیند که کس دیگری نوشته و از سروری می‌آید که مال او نیست، و هر دلیلی برای شک دارد. چهار چیز باعث می‌شود این ایمیل‌ها در صندوق ورودی بنشینند:

• پاکت بازنویسی می‌شود (SRS). آدرس بازگشت پنهانِ روی پیام با آدرسی از nsin عوض می‌شود، تا بررسی‌هایی که مقصد انجام می‌دهد به سروری اشاره کند که واقعاً پیام را فرستاده است. خط From: که خودتان می‌بینید هرگز دست نمی‌خورد — همچنان نام کسی که برایتان نوشته را نشان می‌دهد و پاسخ هم به خودش می‌رسد.
• یک مهر اضافه می‌شود (ARC). فوروارد به‌خودی‌خود بررسی SPF اصلی فرستنده را خراب می‌کند. مهر ARC اظهار امضاشده‌ی nsin است درباره‌ی این‌که پیام هنگام رسیدن چه شکلی داشته و کدام بررسی‌ها را رد کرده، تا مقصد بتواند واقعیت را بازسازی کند به‌جای این‌که حدس بزند.
• هر پیام دو بار امضا می‌شود (DKIM). یک بار به‌نام nsin و یک بار با کلیدی که روی دامنه‌ی خودتان منتشر شده. همین امضای دامنه‌ی شماست که باعث می‌شود ایمیل فورواردشده اعتبار خودتان را با خود ببرد، نه این‌که با همه در یک کاسه شریک شود.
• ارتباط‌ها رمزنگاری می‌شوند (TLS)، در هر دو جهت و هر جا که سرور آن طرف پیشنهادش را بدهد.

خود پیام هیچ‌وقت تغییر نمی‌کند. nsin هدرهایش را بالای پیام اضافه می‌کند؛ موضوع، متن، پیوست‌ها و ساختار پیام دقیقاً همان‌طور که فرستاده شده‌اند، بایت‌به‌بایت، تحویل داده می‌شوند.

عیب‌یابی

چیزی نمی‌رسد

1. دکمه‌ی «Check DNS» را روی صفحه‌ی Email بزنید. رکوردهای شما را همان‌طور که یک سرور فرستنده می‌بیند به‌صورت عمومی می‌خواند و دقیقاً می‌گوید کدام‌یک نیست یا چه چیز غیرمنتظره‌ای کنارش هست.
2. به DNS کمی فرصت بدهید. سرورهای ایمیل رکوردهای MX قبلی شما را کش می‌کنند، پس سروری که یک ساعت پیش سراغ ارائه‌دهنده‌ی قبلی رفته ممکن است چند ساعت دیگر هم همین کار را بکند. این طبیعی است و خودش حل می‌شود.
3. مطمئن شوید آدرس روشن است و مقصدش تأیید شده. آدرسی که در انتظار تأیید است کار نمی‌کند.
4. تب Activity را ببینید. وجود یک سطر یعنی پیام به nsin رسیده و وضعیتش می‌گوید بعدش چه شده. نبودن هیچ سطری یعنی سرور فرستنده اصلاً به nsin نرسیده — که دوباره ما را به DNS یا به ارائه‌دهنده‌ی خود فرستنده برمی‌گرداند.

پیام آزمایشی گم شد

آزمایش را از آدرسی غیر از خود مقصد بفرستید. اگر از همان حساب جی‌میلی بفرستید که مقصد فوروارد است، جی‌میل پیام خودش را که برگشته می‌شناسد و نسخه‌ی تکراری را پنهان می‌کند — فوروارد کاملاً درست کار کرده و شما هیچ چیزی نمی‌بینید. این رایج‌ترین هشدار اشتباه است. از حساب دیگری یا از آدرس یک همکار امتحان کنید.

می‌رسد اما در پوشه‌ی اسپم

یک بار not spam بزنید، و بهتر است در صندوق خودتان برای ایمیل‌هایی که به آن آدرس فرستاده می‌شوند یک فیلتر بسازید. مسیرهای فوروارد تازه کمی زمان می‌خواهند تا نزد ارائه‌دهنده‌های بزرگ جا بیفتند.

خاموش کردن

دکمه‌ی Disable روی صفحه‌ی Email آن پنج رکورد را از زون شما برمی‌دارد و گرفتن ایمیل برای دامنه را متوقف می‌کند. از شما پرسیده می‌شود که آیا رکوردهای MX قبلی بازگردانده شوند — اگر به ارائه‌دهنده‌ی ایمیل قبلی‌تان برمی‌گردید، بله را انتخاب کنید.

آدرس‌ها و مقصدهای شما نگه داشته می‌شوند، پس روشن کردن دوباره‌ی این امکان در آینده یعنی شروع از صفر نیست.